Kolejne spotkanie z jednym z moich ulubionych chrząszczy Kozioróg dębosz (Cerambyx cerdo) jest gatunkiem chrząszcza z rodziny kózkowatych, największym z występujących w Polsce przedstawicieli tej rodziny.

Status: piszą, że bardzo rzadki, co zupełnie nie przekłada się na ilość naszych spotkań i znanych mi stanowisk. W Polsce i krajach sąsiednich objęty ochroną gatunkową. Jest na Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt, czyli w spisie gatunków w Polsce, które są zagrożone wyginięciem lub już wyginęły.

A u nas w samym powiecie ostrowskim widziałam go już na 6 stanowiskach. Nic dziwnego – Wiki mówi, że najliczniejsza populacja tego gatunku w Polsce występuje na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy, więc nasze rejony. Jak coś to zamienię się na jelonka rogacza, bo za nic nie mogę go spotkać
Występuje tylko na dębach szypułkowych i bezszypułkowych. Preferuje dobrze nasłonecznione, ponad 100-letnie drzewa, rosnące pojedynczo lub w niewielkich skupiskach. Lubi też stare, dobrze prześwietlone dąbrowy. Spotkać go można tylko na żywych drzewach.

Dorosły osobnik mierzy do 56 mm długości ciała. Czułki samicy są długości jej ciała, samca – o połowę dłuższe. Samica składa jaja w spękaniach kory. Larwy żerują początkowo w korze, gdzie spędzają pierwszą zimę. Wiosną i latem dorosłe osobniki wychodzą z skolonizowanych drzew, wytwarzając duże i elipsoidalne otwory wyjściowe w korze.

Najbardziej aktywne są po zmierzchu do wczesnych godzin nocnych, jednak w okresie rójki spotkać je można również w ciągu dnia, szczególnie przy ciepłej, pochmurnej pogodzie (ja często spotykam je przed burzą lub gdy jest po prostu duszno).

Zdjęcia: Diana Matuszczak / DeePhoto

Informacje: Wikipedia